شناشیر

آب برگردان هخامنشی قبل از تخریب

10 سال قبل این عکس گرفته شده است. بدلیل راه سخت خاکی و کوهستانی منطقه و عدم دسترسی آسان به آن حتی در فهرست آثار ملی نیز به ثبت نرسیده است. خیلی از آثار تاریخی که به ثبت هم رسیده اند بدلیل قرار داشتن در این چنین مکانهایی تخریب شده و از بین می روند بدون اینکه بمانند عمارت جعفری انعکاسی در مطبوعات و یا دیگر رسانه ها پیدا کنند.

                           کره انگوری یکی از ارزشمندترین آثار تاریخی شهر بوشهر است. کره(با فتح ک خوانده شود)انگوری نوعی کشاورزی سنتی است که در حومه شهر قدیم بوشهر رواج داشته. تمدون ساسانی و یا شاید قبل از آن ابداع کننده این نوع کاشت انگور بوده اند. انگورها در محوطه ای دایره شکل کاشته می شوند و نکته مهم وجالب آن قرار دادن تمام ریشه های آنها درون چاه ویا اگر بخواهم دقیقتر گفته باشم درون اتاقکی زیر زمین است. ریشه ها در آنجا درون مایعات خاصی قرار میگرفته تا طعم و مزه بهتر و در نهایت انگوری باکیفیت بالاتری بدست آید. درحال حاضر فقط یکی دوتا از این کره های انگوری باقی مانده است و البته کار خاصی بر روی ریشه ها انجام نمی شود. انگورداران امروزی از این سنت بسیار مدرن مردمان متمدن ساسانی بی خبراند. کلمه کره به معنای حصار دایره شکلی است که با سنگ و شاخه های خشکیده بدور انگورها می سازند.

به انگیزه برگزاری نمایشگاه عکس سیم‌ها و سایه‌ها:
با سیم‌ها و سایه‌ها، خطر تخریب بافت قدیم را نشان دادم
 آقای جاشویی، ایده‌ی برپایی نمایشگاه عکس با موضوع بافت قدیم و با زوم کردن بر روی سیم‌ها و سایه‌ها چگونه شکل گرفت و در این راستا از همکاری کدام یک از مراکز و نهادهای فرهنگی و هنری برخوردار بودید؟
ـ بافت قدیم بوشهر مانند دریا و ساحل زیبای این شهر از جمله نقاطی است که برای ما که هر روز از کنار آن عبور می‌کنید، نادیدنی مانده. شاید این حرف کمی عجیب باشد ولی آن قدر این حضور بی‌واسطه و همیشگی و دردسترس ما قرار داشته که ما آنها را از یاد برده‌ایم. حضور پر سخاوت دریا که به مانند مادری ما را در بر گرفته و بافت قدیم بوشهر به مانند پدری سالخورده با انبوهی از تجربه و تاریخ پر فراز و نشیب را از یاد برده‌ایم.
نمایشگاه عکس "سیم‌ها و سایه‌ها‌" یادآوری یک موضوع مهم است، یادآوریِ ضرورت حفظ و نگه‌داری هویت فرهنگی‌ ـ تاریخی شهرمان از هجوم وحشتناک سیم‌ها و سایه‌هاست.عکس‌هایی که تاکنون از بافت قدیم بوشهر دید‌ه‌ایم به دو دسته تقسیم می‌شوند که هر دو بسیار باارزشند؛ یکی ویرانی‌ها و تخریب بافت را نشان می‌دهد و دیگری زیبایی‌های معماری، ولی این عکس‌ها به واسطه‌ی تکرار از کارکردِ واقعی خود دور شده‌اند و چشم انسان به مانند همان ندیدن دریا و ساحل در ندیدن ارزش همین عکس‌ها نیز عملکرد یکسانی دارد. هر چه این تکرار بیشتر شود، ندیدن ما نیز بیشتر می‌شود. برای این‌که عکاسی در یادآوری ارزش‌های این بافت بتواند کارکرد واقعی خود را بیابد می‌بایست از دیدگاه متفاوتی وارد کار می‌شدم تا نابودی و خطر تخریب بافت را بدون نشان دادن ویرانی‌‌ها به تصویر بکشم و با استفاده از عناصری که در خودِ بافت وجود داشت یعنی "سیم‌ها" و "سایه‌ها" این هجوم و نابودی را نشان دادم. البته شکل گیری این ایده از اولین مراحل که فقط سیم‌ها حضور داشتند تا انتها که ترکیب سیم و سایه به وجود آمد، حدود دو سال به صورت غیر مستمر و شش ماه آخر به صورت مستمر طول کشید. هزینه‌های برپایی این نمایشگاه یعنی ...